სტანდარტი 6 — სიცოცხლის ბოლო პერიოდისა და პალიატიური მოვლა

ყველა მობინადრეს, ან მათ კანონიერ წარმომადგენელს, პროაქტიულად სთავაზობენ ნამდვილ საუბარს წინასწარ დირექტივებზე და სიცოცხლის შენარჩუნების მკურნალობის პრეფერენციებზე ჰოსპიტალიზაციისას და პერიოდულად ამის შემდეგ — პირველად არ გაზრდილა სამედიცინო კრიზისის დროს, როდესაც განხილული გადაწყვეტილების მისაღებად გაცილებით ნაკლები დრო და ბევრად მეტი შფოთვაა.

პალიატიური მზრუნველობა – ფიზიკური, ემოციური, სოციალური და სულიერი ტანჯვის მიმართ – ნამდვილად ხელმისაწვდომია ნებისმიერი მაცხოვრებლისთვის, რომელსაც შეუძლია ისარგებლოს, არ შემოიფარგლება მხოლოდ ტერმინალური დიაგნოზის მქონე მაცხოვრებლებთან ან განიხილება, როგორც იდენტური და ჰოსპისში ჩარიცხვის პირობით.

როცა რეზიდენტი ირჩევს ჰოსპისის მოვლას, დაწესებულება და ჰოსპისის სააგენტო ოპერირებენ კონკრეტული, წერილობითი შეთანხმების ქვეშ, რომელიც ცხადად განსაზღვრავს, ვინ არის პასუხისმგებელი ყოველ სერვისზე — არა არაფორმალური გადაცემა, სადაც პასუხისმგებლობის ხარვეზები შეუმჩნეველი რჩება, სანამ რაღაც არ გამოტოვდება.

მაცხოვრებლის ტკივილი და ტანჯვა – ფიზიკური, ემოციური, სოციალური, სულიერი – აქტიურად არის მოსალოდნელი და პროაქტიულად განიხილება, როგორც მუდმივი ზრუნვის ნაწილი, არ რჩება იქამდე, სანამ რეზიდენტი არ შეატყობინებს მნიშვნელოვან დისკომფორტს, განსაკუთრებით იმ მაცხოვრებლებისთვის, რომელთა შემეცნებითი ან კომუნიკაციის დაქვეითება ართულებს ტკივილის შეტყობინებას.

ოჯახის წევრები ნამდვილად მონაწილეები არიან სიცოცხლის ბოლომდე მოვლის გადაწყვეტილებებსა და საუბრების დაგეგმვაში — არა მხოლოდ ინფორმირებული გადაწყვეტილებების შესახებ მას შემდეგ, რაც ისინი უკვე მიიღეს კლინიკურმა პერსონალმა.