სტანდარტი 5 — კოგნიტური და ქცევითი მოვლა

პერსონალს გაწვრთნილი აქვს ქცევითი გამონათქვამების გაგება – აგზნება, ზრუნვისადმი წინააღმდეგობა, განმეორებადი მოძრაობა – როგორც დაუკმაყოფილებელი მოთხოვნილების ან უბედურების ჭეშმარიტი კომუნიკაცია, ძირითადი მიზეზის იდენტიფიცირებისა და აღმოფხვრის სპეციფიკური პროცესით და არა ნაგულისხმევი პასუხი, რომელიც მიზნად ისახავს მხოლოდ ქცევის შეჩერებას.

კოგნიტიური დარღვევების მქონე ყველა რეზიდენტი შეფასებულია ხეტიალის და ამოღების რისკზე ვალიდირებული, სტრუქტურირებული ინსტრუმენტის გამოყენებით, ჰოსპიტალიზაციისას და ნებისმიერი მნიშვნელოვანი ცვლილების შემდეგ — არ არის არაფორმალური, სუბიექტური განსჯა, რომლის შესახებაც, როგორც ჩანს, რეზიდენტი სავარაუდოდ იხეტიალებს.

ამოღების პრევენციის ღონისძიებები ინდივიდუალურია და პროპორციულია ფაქტობრივად შეფასებული რისკისა, ჭეშმარიტად აწონასწორებს უსაფრთხოებას მობინადრის ავტონომიასთან და გადაადგილების თავისუფლებასთან — არ არის საბანი, დაწესებულების მასშტაბით შეზღუდვა, როგორიცაა ჩაკეტილი ერთეული, რომელიც გამოიყენება თითოეულ მობინადრეზე ინდივიდუალური რისკისა და საჭიროების მიუხედავად.

პერსონალი, რომელიც უშუალო ზრუნვას ახორციელებს დემენციის მქონე მაცხოვრებლებზე, ატარებს სპეციფიურ, მიმდინარე დემენციის მოვლის ტრენინგს – კომუნიკაციის ტექნიკას, ქცევის გამოხატვის რეაქციას, ადამიანზე ორიენტირებულ მიდგომას – არც ერთი ზოგადი ორიენტაციის სესია, რომელიც საკმარისი იქნება მათი მუშაობის ხანგრძლივობისთვის.

თითოეული მობინადრის ინდივიდუალური ცხოვრების ისტორია — კარიერა, ოჯახი, მნიშვნელოვანი როლები, პირადი უპირატესობები — გულწრფელად იკრიბება და აქტიურად გამოიყენება მათი ყოველდღიური ზრუნვისა და საქმიანობის ჩართულობის ფორმირებისთვის, არ გროვდება ერთხელ, როგორც მიღების ფორმალობა და აღარასოდეს არის მითითებული.