სტანდარტი 9 — ჯანმრთელობა და მიგრაცია

ზრუნვა ნამდვილად ადაპტირებულია რეზიდენტის მიგრაციისა და გადაადგილების გამოცდილებასთან — მათ შორის ტრავმის შესახებ ინფორმირებული პრაქტიკა, სამართლებრივი სტატუსის ბარიერების შესახებ ინფორმირება და ზრუნვის უწყვეტობის მხარდაჭერა — არ არის იდენტურად მიწოდებული ამ ისტორიის მიუხედავად.

მაცხოვრებლებს ეძლევათ მხარდაჭერა, რომ ჭეშმარიტად გაიგონ როგორც საკუთარი ზრუნვა, ასევე თავად დაწესებულებაში ნავიგაცია – გაგება აქტიურად დამოწმებული მეთოდებით, როგორიცაა სწავლება, უბრალო ენით, არ არის მიღებული დუმილისგან, თავის დაქნევისგან ან დაწესებულების შესახებ ზოგადი კეთილგანწყობის შესახებ.

გაწვრთნილი თარჯიმნები ან კულტურული შუამავლები ჩართულნი არიან ენის შეუსაბამოდ კონსულტაციებისთვის და მუდმივი მოვლის საუბრებისთვის – არასოდეს არასრულწლოვანი ბავშვები და მხოლოდ ოჯახის წევრები, როდესაც სხვა არჩევანი ნამდვილად არ არსებობს და სიტუაცია არ არის მაღალი რისკის ქვეშ.

დაწესებულება აქტიურად ერთვება იურიდიულ, სათემო და სოციალური მხარდაჭერის სერვისებთან, რომლებიც ეხება ლტოლვილებსა და მიგრანტებს, და ახორციელებს ზრუნვის ეფექტურ გადაცემას, რომელიც მოიცავს მიგრაციასთან და დევნილობასთან დაკავშირებულ კონტექსტს – არ განიხილავს საცხოვრებელ ზრუნვას, როგორც იზოლირებულ ამ ურთიერთდაკავშირებულ ფაქტორებს.

პერსონალი გაწვრთნილი აქვს იმის აღიარებას, რომ დემენციის დაწყებამ ან პროგრესირებამ შეიძლება გამოიწვიოს ათწლეულების განმავლობაში მიძინებული ტრავმული სტრესის სიმპტომების ხელახალი გაჩენა – განსაკუთრებით ლტოლვილებსა და იძულებით გადაადგილებულ მაცხოვრებლებს შორის – რეზიდენტის ცნობილი ცხოვრების ისტორია აქტიურად გამოიყენება ამ სიმპტომების გასაგებად და რეაგირებისთვის და არ განიხილება, როგორც ქცევითი დაქვეითება.

პერსონალი იყენებს მტკიცებულებებზე ინფორმირებულ გაიდლაინებს, რომლებიც სპეციფიკურია ლტოლვილთა და მიგრანტთა ჯანმრთელობისთვის, სადაც ისინი არსებობს, აცნობიერებს, თუ სად განსხვავდება ამ პოპულაციის ჯანმრთელობის მოთხოვნილებები ხანდაზმული მოსახლეობისგან, და განსაზღვრავს სად რჩება მტკიცებულებათა ხარვეზები – ზოგადი გერიატრიული გაიდლაინების არაკრიტიკულად გამოყენება დოკუმენტირებული, განსხვავებული ჯანმრთელობის საჭიროებებითა და რისკის ფაქტორებით.

პერსონალი ინარჩუნებს აქტიურ ინფორმირებულობას საკუთარი კულტურის, რწმენისა და პოტენციური მიკერძოების შესახებ სტრუქტურირებული ამსახველი პრაქტიკის მეშვეობით და დაწესებულება აქტიურად უწყობს ხელს დამხმარე გარემოს ფსიქოლოგიურ მხარდაჭერაზე ჭეშმარიტი ხელმისაწვდომობით – არა ვარაუდი თვითშემეცნება ან ვარაუდი, რომ პერსონალი დამოუკიდებლად მართავს ტრავმის გამოვლენას.

დაწესებულებას შეუძლია დაასახელოს იურიდიული სტატუსის რომელ კატეგორიებს ის რეალურად ემსახურება – თავშესაფრის მაძიებელს, აღიარებულ ლტოლვილს, მოქალაქეობის არმქონე პირს და სხვებს – და აჩვენებს, რომ იგი არ იყენებს ერთიან, ერთიან ვარაუდს წვდომის უფლებებისა და სამომავლო დაგეგმვის შესახებ ყველა მათგანში.

ლტოლვილის ან მოქალაქეობის არმქონე მაცხოვრებლისთვის, რომელიც ვერ ბრუნდება თავის წარმოშობის ქვეყანაში, სიკვდილის შემდეგაც კი, სიცოცხლის ბოლომდე დაგეგმვა ჭეშმარიტად იკვლევს კულტურულად და რელიგიურად შესაფერის ალტერნატივებს — ადგილობრივ ცერემონიას, რომელიც ასახავს მათ ტრადიციას, დიასპორულ საზოგადოებასთან კავშირს — არ არის ნაგულისხმევი ვარაუდი, რომ სტანდარტული ადგილობრივი პრაქტიკა ერთადერთი ხელმისაწვდომი ვარიანტია.

ზრუნვა უზრუნველყოფილია და სრულად დოკუმენტირებულია ყველა რეზიდენტისთვის, მიუხედავად იმიგრაციისა და იურიდიული სტატუსისა, არ არის გამოყენებული მოვლის დიფერენციალური სტანდარტი, დოკუმენტაციის პრაქტიკა ან სტატუსის საფუძველზე გამოყენებული აღრიცხვა — არ არის დოკუმენტირებული სტატუსის არმქონე რეზიდენტებისთვის გამოყენებული ნაკლები ან არაფორმალური სტანდარტი.